Σα σταγόνα

Σα σταγόνα

κυλάω στα καστανόξανθα μαλλιά της,

οι άκρες απ’ τον ιστό του έρωτα

με έρωτα πλεγμένες

ορμώντας πάνω από τα χέρια μου.

Σα σταγόνα

μ’ ένα σάλτο βουτώ στα μάτια της,

μακροβούτι στα βυθό αόρατης δίνης

διάφανης σα θάλασσα που τραγουδά τη γαλήνη.

Σα σταγόνα

ρουφώ τη θάλασσα

και μυρωμένος αρμύρα

διαβαίνω τα χείλια της.

Επαφή

ανοξείδωτη στη σκουριά της ρυτίδας,

έμπυρο ανείδωτο άπειρο

που τό’ σκασε απ’ τα όνειρα μου

και ορμάει στο κορμί της.

Ο πρόλογος του

Ενός Σώματος.

Σα σταγόνα

βακχεύω

μες στην Αγκαλιά

με κρίνους από νότες μελωδίας

allegra molto agitata.

Μελωδία πυρίμαχη

στην απόσταση των σωμάτων,

πλαστελίνη στα χέρια της γυμνής αλήθειας

και ολόγυμνο φτεροκόπημα

μοναξιάς που εξαϋλώνεται στα δεσμά μας.

Ελεύθεροι Δεσμώτες

στην πρωτόφαντη ελευθερία μας.

Βασίλης Κομπορόζος

Από την ποιητική συλλογή μου (Αϋπνίες Ονείρων, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2004)

Κάτι μικρές στιγμές

(Επειδή κάτι μικρές στιγμές μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας και να την κάνουν αιωνιότητα και χαραμάδα αιωνιότητας με αγώνα για καλυτέρευση του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμού μας και με ριζική ανακαίνιση της ψυχής μας. Στις δύσκολες αυτές εποχές των ακραίων μεταρρυθμίσεων για το .... καλό μας, μου ήρθε αυτό το ποίημα που έγραψα το 2006.)

Κάτι μικρές στιγμές

ηλιαχτίδα αιωνιότητας

σαν πράσινο φύλλο με μια στάλα δροσιάς

στον κήπο του καλοκαιριού.

Κάτι μικρές στιγμές

σταγόνες βροχής στο τζάμι

δωματίου παιδιού βαριεστημένου

και σύννεφα που ζωγραφίζουν μήτρες

σε αγουροξυπνημένο ουρανό.

Κάτι μικρές στιγμές

άρωμα απ’ την αιωνιότητα

σαν έγερση έρωτα λανθάνοντα

στις αμμουδιές της καρδιάς.

Κάτι μικρές στιγμές

ένα αχνιστό χαμόγελο όμοιο ψωμί

σε χούφτες από άδειο αέρα

και πόρτα που ανοίγει σιγά σιγά

σε μοναχικό δωμάτιο.

Κάτι μικρές στιγμές

αλυσίδα χρυσή

μεγάλης στιγμής που αγγέλεται.

Κάτι στιγμές

μαχητές που δεν φαντάζονται

υπέρ ποιανού μάχονται

άγνωρα κουβαλώντας άσβεστη

τη δάδα άγνωστου χρόνου

που ξαφνικά εκρήγνυται

και γίνεται άπειρος

σαν τον Ληστή στο Σταυρό

που κέρδισε την τελευταία στιγμή

μια θέση στην Αιωνιότητα.

Κάτι μικρές στιγμές

γίνονται οι ίδιες αιωνιότητα.

(Από την ποιητική μου συλλογή Ο Κιθαρωδός και τα Σκουπίδια, εκδ. Ίβυκος,Αγρίνιο 2007)

The trek

This is a wonderful poem I've come across at poetrysoup, 

                                     by David Smalling 

(The poet has granted me permission to post it here) 

The distant of our journey does not count
Only the direction we take;
Eagles keel upward in their mount
The winds chose for the falling flake.
And I, I set my face to the woods
When I left my house; an inward trek
Measuring my life by poles and roods,
Never making enough from the weekly check;
And all because there was so much to know
And so many mysteries to understand
Reading, rejecting, testing for a glow
Of that eternity in the grain of sand.
In the end I should have gone to sea
All along, for I was the only mystery.
I should have trusted faith against history,
And took the outward direction on my journey.
But here I am, and I cannot otherwise
Now, abandon the benefits of my surprise.
For all our acts are points of learning
And all we learn comes by believing.

by DAVID SMALLING 

Ο κιθαρωδός και τα σκουπίδια

ο δε μείζων υμών έσται υμών διάκονος.  (Ματθαίος, κγ΄ 11)

Τα σκουπίδια παραμέρισαν

στην ξηρή επέλαση του αέρα

αφήνοντας το δρόμο καθαρό

στον κιθαρωδό που τραγουδούσε

στους ονειροδέκτες του δρόμου

την καινούρια του σύνθεση    

ενώ η τάση του ανέμου έπεφτε

κατά διαστήματα υπό το βάρος

του απροσδόκητου πενταγράμμου.

Η νύχτα πρόσεχε, θά ’λεγες, φοβόταν

μην τυχόν και πέσει πάνω στις χορδές

και συνθλίψει το μοναχικό κυματισμό τους.

Γαλαθηνός της μουσικής ο κιθαρωδός

άνοιγε νέες ατραπούς

στα ερωτηματικά

των μελωδιών του.

Εγώ τι ήμουν τότε

δεν έχω καταλάβει ακόμη,

άνεμος σκουπίδι παρατηρητής

ή κάτι άλλο;

Τα σκουπίδια σιωπηλό ακροατήριο

                                             του κιθαρωδού

τη φύση τους υπερέβαιναν

στο παρουσιολόγιο του χρόνου

κι άλλωστε δεν θά ’ταν πάντοτε

σκουπίδια

κάποια μάλιστα θα είχαν και ένδοξο παρελθόν

και θα ξέρουν τι θα πει

μάτια που αφήνουν χάρτη

τον έρωτα για να τα ξαναβρεις

και ζεστασιά που άφησε αναμνηστικό

το περαστικό παρελθόν της

και μόνο γραμματόσημο την ελπίδα. 

Μόνος ο κιθαρωδός

άστεγος με την άστεγη κιθάρα του

στέγαζε τα λιγοστά του όνειρα 

υπό το ζυγό του παχύσαρκου

ανέμου της πόλης

στην πλήρη Ουρανού μουσική του.

(Από το ομώνυμο βιβλίο του διαχειριστή του blog, εκδ. Ίβυκος, Αγρίνιο 2007)